Γιατί φεύγεις χελιδονάκι;
2008-09-12

 

Click to enlarge

 

Τιτίζ: Γεια σας παιδιά. Είστε όλοι καλά; Μα τι ρωτάω! Αφού σας βλέπω! Πιο όμορφα και χαρούμενα παιδιά δεν ξανάδα … από την προηγούμενη βδομάδα! Φτου σας, φτου σας!

Μουρ-Μουρ: Ε, Τιτίζ. Ακόμα δεν καλωσορίσαμε τα παιδιά στο φθινόπωρο, κι άρχισες τα φτου και τα φτου σας. Ας συστηθούμε πρώτα και μετά έρχονται και οι οικειότητες.

Τιτίζ: Αχ ναι, καλέ, τόσο αυθόρμητη και ενθουσιώδης που είμαι ξεχάστηκα το κορίτσι. Εγώ παιδιά είμαι η Τιτίζ και επειδή η μαμά μου είναι γαλλίδα, και εγώ μία αιθέρια, μια λεπτεπίλεπτη ύπαρξη που λατρεύει το Παρίσι, με βάφτισαν Τιτίζ.

Μουρ-Μουρ: Κι εγώ παιδιά είμαι ο Μουρ-Μουρ. Μπορώ να γίνω ο καλύτερος φίλος σας, να σας δανείσω το ποδήλατό μου, ακόμα και να φάω τις φακές σας, για χάρη σας και μετά να πείτε όλο καμάρι στη μαμά ότι γλείψατε το πιάτο. Όμως σ’ αυτή τη χώρα, όπως λένε, καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Έχω ένα μικρό ελάττωμα κι εγώ! Είμαι λιγάκι γκρινιάρης, ξέρετε, λιγάκι όμως, ποτέ όμως δεν γκρινιάζω περισσότερο από δεκαπέντε φορές την ημέρα. Ναι, σας βεβαιώνω δεν έχω ξεπεράσει ποτέ τις δεκαπέντε μουρμουρογκρίνιες την ημέρα.

Τιτίζ: Ακούσατε καλά παιδιά; Καταλάβατε τι ηρωίδα – φίλη είμαι: Πιστεύω να με νιώθετε όσοι έχετε φίλο ή αδελφάκι γκρινιάρικο. Αλλά τους φίλους και τους συγγενείς τούς αγαπάμε και για τα προτερήματά τους, αλλά και για τα ελαττώματά τους. Έτσι δεν είναι παιδιά; Γι’ αυτό κι εγώ, τον λατρεύω το Μουρ-Μουρ και παραβλέπω τις γκρίνιες του, γιατί είναι ο καλύτερός μου φίλος.

Μουρ-Μουρ: Μαζί διαβάζουμε, μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας…

Τιτίζ: Παίζω ποδόσφαιρο μαζί του, αν και δε μου πολυαρέσει, κι αυτός με βοηθάει στην ορθογραφία, γιατί πάντα μπερδεύω το μύλο που αλέθει, με το μήλο που τρώμε, και κάνω α-μπε-μπα-μπλομ για να αποφασίσω ποιο από τα δυο θα γράψω με υ και ποιο με η.

Μουρ-Μουρ: Μέχρι και χελιδονοφωλιές κάνουμε κάθε άνοιξη μαζί. Πες Τιτίζ στα παιδιά για τα χελιδονάκια μας.

Τιτίζ: Αχ, ναι, παιδιά… Είναι πανέμορφα και είμαι σίγουρη ότι μας θεωρούν φίλους τους. Είναι η δεύτερη φορά φέτος που ήρθαν στο  μπαλκόνι μας και στις φωλίτσες που τους φτιάξαμε γέννησαν και μεγάλωσαν τα μωράκια τους. Γνωρίζετε παιδιά ότι τα πουλάκια γεννούν αυγά και όχι μικρά πουλάκια, έτσι δεν είναι;

Μουρ-Μουρ: Ε, φυσικά θα το ξέρουν Τιτίζ. Κι αν δεν το γνωρίζουν, γιατί είμαστε εμείς εδώ; Μόλις τους το είπες. Αφού γεννήσει λοιπόν το θηλυκό τα αυγουλάκια, τα κλωσάει μέχρι που να σπάσουν και να βγουν από μέσα τους πουλάκια. Όλες αυτές τις μέρες ο μπαμπάς τους φροντίζει και τους φέρνει τροφή.

Τιτίζ: Μόλις όμως βγουν τα πουλάκια από τα αυγά, τότε και η μανούλα με τον μπαμπά κουβαλούν τροφή στη φωλίτσα και τα ταΐζουν. Παιδιά ξέρετε ότι οι γονείς τους αγαπάνε και φροντίζουν πολύ τα μικρούλια τους; Μόλις μεγαλώσουν λίγο, τα μαθαίνουν πώς να βρίσκουν μόνα την τροφή τους. Όμως παιδιά σήμερα είμαι λίγο στενοχωρημένη. Θέλετε να σας πω το λόγο;

Μουρ-Μουρ: Το υποψιάζομαι Τιτίζ. Δεν είδες τα χελιδονάκια να επιστρέφουν στη φωλίτσα τους.

Τιτίζ: Ναι, και θα μου λείψουν πολύ. Όμως ήρθε το φθινόπωρο. Και το φθινόπωρο, τι κάνουν παιδιά τα χελιδόνια;

Μουρ-Μουρ: Στη Γερμανία να κάνουν και πατινάζ στο χιόνι. Μα τι ρωτάς καλέ Τιτίζ στα παιδιά; Πάνε σε θερμότερες χώρες, γιατί όταν αρχίζει να κρυώνει εδώ ο καιρός, δε βρίσκουν εύκολα τροφή, ούτε μύγες, ούτε κουνούπια, ούτε άλλα πετούμενα έντομα, που είναι η αγαπημένη τους λιχουδιά. Πηγαίνουν  στην Αφρική που έχει και ζέστη και έντομα για να φάνε. Αχ, τι βλέπω, ένα χελιδονάκι…

Χελιδόνι: Βινκ, βινκ, βινκ. Αχ, πού βρίσκομαι; Πώς έμεινα μόνο μου; Πού είναι οι φίλοι μου; Dad, mommy. I need some help.

Τιτίζ: Ε, χελιδονάκι, κοίτα μας, εδώ είμαστε. Δε μας βλέπεις; Εκτός κι αν δεν είμαστε φίλοι σου. Εγώ είμαι η Τιτίζ, δίπλα μου ο Μουρ-Μουρ και απέναντι τα παιδιά.

Χελιδόνι: Γεια σου Τιτίζ. Nice to meet you Μουρ-Μουρ. All my love to you, kids. Μην παραξενεύεστε που μιλάω και αγγλικά παιδιά. Προετοιμάζομαι, γιατί στην Αφρική, εκεί που θα πάω μιλάνε οι μισοί Αγγλικά και οι μισοί Αφρικάνικα. Φυσικά προτιμώ τα Αγγλικά. Πού να βγάλεις άκρη με κείνα τα «Ακούμπα Κούλα ούλα τα μπαούλα». Τέλος πάντων. Μα και βέβαια είστε φίλοι μου. Όλοι οι άνθρωποι είναι φίλοι μου, εκτός από … κάποιους που καταστρέφουν τις φωλιές μας. Όμως τώρα εγώ, χάθηκα. Και μου είπαν οι γονείς μου, να μην απομακρύνομαι από κοντά τους.

Μουρ-Μουρ: Μα πώς χάθηκες χελιδονάκι; Εσείς τα αποδημητικά πουλιά, και ακόμη περισσότερο τα χελιδόνια δε χάνετε ποτέ την πορεία σας. Έχω διαβάσει ότι έχετε σημείο αναφοράς τον ήλιο και βάζετε σημάδι βουνά, ποτάμια, λίμνες όταν ταξιδεύετε, ακόμη και κτίρια, όταν πρόκειται να βρείτε τη φωλιά σας. Έχετε και την όσφρησή σας που είναι αναπτυγμένη και σας βοηθάει.

Τιτίζ: Εγώ διάβασα κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Ότι έχετε μια τρομερή ικανότητα προσανατολισμού που οι επιστήμονες τη λένε βιολογική μαγνητική πυξίδα. Αυτή η δυνατότητα τους κάνει να αντιλαμβάνονται, κι αυτό που θα σας πω θα το καταλάβετε καλύτερα τα μεγαλύτερα παιδιά, τις τιμές του μαγνητικού πεδίου σε κάθε γεωγραφικό πλάτος της Γης. Εσύ, χελιδονάκι, μήπως πρέπει να πας στο γιατρό, για να ελέγξεις αν λειτουργεί σωστά η πυξίδα σου; Μπορεί και να χάλασε. Λέτε παιδιά;

Χελιδονάκι: Μια χαρά λειτουργεί η πυξίδα μου. Είμαι όμως λίγο τεμπέλικο και όταν μου μάθαιναν οι γονείς μου πώς να πετάω γρήγορα, εγώ αντί να πετάω σα χελιδόνι, έκανα σαν …κότα. Πώς έλεγε εκείνη η διαφήμιση στην τηλεόραση; Put the cote down, slowly. Έτσι και εγώ πήγαινα, πολύ κοτ και πολύ slowly.

Μουρ-Μουρ: Και πόσο γρήγορα πετούν δηλαδή στη φυλή σου; Είστε πολλά πουλιά στο σμήνος σας;

Χελιδονάκι: Ου, πάρα πολλά. Φέτος στο σμήνος μας ήμασταν 100.000 χελιδόνια. Και όσο για την ταχύτητά μας, όλα τ’ άλλα πουλιά τρώνε τη σκόνη μας, όπως λέτε κι εσείς οι άνθρωποι. Ξέρετε Τιτίζ και Μουρ-Μουρ και σεις παιδιά, με πόση ταχύτητα πετάμε, όταν πατάμε πολύ το γκάζι; Θα σας δώσω τρεις επιλογές για να διαλέξετε: α) με 40 χιλιόμετρα την ώρα, β) με 80 χιλιόμετρα την ώρα και γ) με 150 χλμ την ώρα

Τιτίζ: Μη μου πεις ότι πιάνετε τα 150 χιλιόμετρα…

Χελιδονάκι: Ναι, μάλιστα μπορούμε να πετάξουμε με 150 χλμ την ώρα.

Τιτίζ: Αυτό είναι ανεπίτρεπτο χελιδονάκι. Δεν έχετε τροχονόμους να σας ελέγχουν;

Χελιδονάκι: Μα εμείς έτσι γεννηθήκαμε Τιτίζ. Η φύση μας έδωσε αυτή τη δύναμη και την ταχύτητα, για να μπορούμε  να κάνουμε μεγάλα ταξίδια. Μπορούμε να διανύσουμε έως και 10.000 χλμ. Το ταξίδι μας μπορεί να κρατήσει πολλές εβδομάδες, μέχρι που να φτάσουμε στην Αφρική, νότια από την έρημο Σαχάρα. Όπου μπορούμε, κάνουμε στάσεις για να ξεκουραστούμε.

Μουρ-Μουρ: Και για να φάτε υποθέτω. Γιατί βενζίνη δε βάζετε νομίζω. Αν χρειαζόσασταν τόσο πολύ που ακρίβυνε κιόλας, θα αποφασίζατε να μείνετε εδώ νηστικά, παρά να πάτε στην Αφρική. 10.000 χλμ επί 1 ευρώ περίπου το λίτρο. Άσε, ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω.

Χελιδόνι: Καλέ τι βενζίνες και τι σούπερ αμόλυβδη… Αυτά είναι για εσάς, που δεν ανακαλύψατε ακόμη πώς να πετάτε μόνοι σας. Καθώς σχίζουμε τον αέρα, κρατούμε το ράμφος μας ανοιχτό και αυτό λειτουργεί σαν απόχη εντόμων. Όλο και καμιά μυγούλα, κανένα κουνουπάκι, θα πιάσουμε. Κάνουμε όμως και μια άλλη πονηριά. Προτού να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας, τρώμε περισσότερο, όπως λέτε κι εσείς «την κάνουμε ταράτσα», και έτσι συγκεντρώνουμε αποθέματα ενέργειας. Επίσης το έντερό μας είναι καταπληκτικό.

Τιτίζ: Ήξερα για την όμορφη ψαλιδωτή ουρά σας, για το μαύρο γυαλιστερό σας χρώμα, για την άσπρη σαν βαμβάκι κοιλιά σας, αλλά για το καταπληκτικό σας έντερο, πρώτη φορά ακούω.

Χελιδονάκι: Αν και το κρατούσαμε μυστικό, κάποιοι επίμονοι επιστήμονες το ανακάλυψαν. Το έντερό μας είναι έτσι κατασκευασμένο, ώστε να εξασφαλίζει μεγαλύτερο αποθηκευτικό χώρο. Plenty of room, my friends. Αν χρειαστεί, αυξάνει τον αριθμό και το μέγεθος των κυττάρων που το αποτελούν και έτσι αποθηκεύει περισσότερες θρεπτικές ουσίες. Εσείς έχετε έξυπνες κάρτες, εμείς τα χελιδόνια έχουμε έξυπνο έντερο. Είδες η ΔΕΗ;

Μουρ-Μουρ: Τι σχέση έχει η Δεη με το έντερό σας τώρα;

Χελιδονάκι: Άσχετο είναι, αλλά αν δεν ήταν κι αυτή να κάνει τα σύρματα, εμείς πού θα τη βγάζαμε, πού θα ξεκουραζόμασταν; Αχ, ας καθίσω λίγο εδώ δίπλα σας, γιατί έχω πολύ μαραθώνιο μπροστά μου. Όταν φτάσω στην Αφρική θα είμαι αγνώριστο, από το πολύ βάρος που θα χάσω.

Τιτίζ: Και τώρα τι θα κάνεις χελιδονάκι; Γιατί φεύγεις, δε γίνεται  να μείνεις μαζί μας; Εμείς οι φίλοι σου θα φροντίζουμε να σου βρίσκουμε τροφή, θα σου κάνουμε παρέα. Έτσι δεν είναι παιδιά; Να μείνει μαζί μας το χελιδονάκι;

Χελιδονάκι: Αχ, είστε τόσο καλοί και φιλόξενοι. Αλλά πρέπει να πάω να βρω τους δικούς μου. Εξάλλου το χειμώνα δεν έχετε ούτε μύγες, ούτε κουνουπάκια. Και οι γονείς μου θ’ ανησυχούν. Είμαι σίγουρο ότι κάπου πιο κάτω θα με περιμένουν. Μαζί μας ταξιδεύουν και πελαργοί, αηδόνια, ορτύκια, τρυγόνια, αγριοπερίστερα, είμαστε μια πολύ μεγάλη παρέα. Μη στενοχωριέστε όμως. Τώρα το χειμώνα έρχονται στον τόπο σας από τις βόρειες χώρες αγριόπαπιες, αγριόχηνες και μπεκάτσες. Όταν αυτά θα ξαναφύγουν την άνοιξη πίσω, θα γυρίσουμε κι εμείς από την Αφρική.

Είδατε τι σοφά που είμαστε εμείς τα πουλάκια; Όλη η γη είναι πατρίδα μας, αλλά δεν είναι κτήμα μας. Ξέρουμε να τη μοιραζόμαστε με τα άλλα πλάσματά της. Φεύγω τώρα όμως, γιατί άργησα. Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα. Ραντεβού την άνοιξη. Γεια σας παιδιά.

Τιτίζ: Γεια σου χελιδονάκι.

Μουρ-Μουρ: Γεια σου, γεια σου, καλό ταξίδι.

Το διάλογο κατέγραψε η Μαρία Κυριαφίνη.



Recent UPdate

 

copyright Mathitis.gr

 

 

Developed by: