Το μυστικό
2011-01-27

 

Click to enlarge

 

«Τζένη! Έλα εδώ γρήγορα! Κοίταξε τον Πρίγκιπά μας, έμαθε ένα καινούριο κόλπο!» φώναξε ο Στέλιος, το γειτονόπουλο από την αυλή του.

Η Τζένη ήρθε για διακοπές στο χωριό της γιαγιάς της, και είχε ήδη συμπληρώσει ένα μήνα στην εξοχή. Εκεί γνώρισε το Στέλιο και τον αγαπημένο του κόκορα, που τον φώναζαν πρίγκιπα.

Τι είχε όμως αυτός ο κόκορας που του χάρισαν τέτοιο όνομα; Ακούστε λοιπόν. Το στήθος του είχε ένα εξωτικό σμαραγδί χρώμα, ή πλάτη του ένα λαμπερό μεταλλικό μπλε, η ουρά του βυσσινιά με μοβ αποχρώσεις, το ράμφος του και τα μάτια του ζωηρό κίτρινο και το λοφίο του άρχιζε από κόκκινο και έσβηνε σε ένα γκριζογάλανο τόνο. Μ’ άλλα λόγια, δε χόρταινε κανείς να τον βλέπει.

Δεν ήταν όμως μόνο η ομορφιά του. Ο μικρός του αφέντης τον είχε εκπαιδεύσει, και μπορούσε να κάνει ένα σωρό πράγματα.

Έπαιρνε με το ράμφος τους σπόρους απ’ την παλάμη του και άφηνε το γατάκι ν’ ανεβαίνει στην ράχη του. Απ’ αυτό το τελευταίο οι δύο φίλοι σκέφτηκαν κάτι καινούριο: έδεσαν από τον πρίγκιπα ένα παιχνίδι- φορτηγό και το γέμισαν με κούκλες. Ο κόκορας περπατούσε περήφανα και καμάρωνε που μετέφερε τους  «επιβάτες» του γύρω απ’ την αυλή.

«Πιο γρήγορα» του φώναζε ο Στέλιος. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε στο φράχτη και η Τζένη.

«Είχαμε ένα ατύχημα» είπε το κορίτσι με θλιμμένη φωνή.

«Η θεία Πόλα έχασε την πέτρα από το δαχτυλίδι της. Ψάξαμε παντού, αλλά δεν μπορέσαμε να τη βρούμε».

«Ποια πέτρα;» ρώτησε ο Στέλιος που δεν κατάλαβε ακόμη.

«Ω! ήταν πανέμορφη! Ένα μικρό διαμάντι! Η γιαγιά λέει ότι μ’ αυτή την πέτρα μπορείς να αγοράσεις εκατοντάδες παγωτά, και άλλα τόσα κοτόπουλα».

«Ποιος θέλει εκατοντάδες κοτόπουλα;» ρώτησε έκπληκτος ο Στέλιος.

«Ο δικός μου ο κόκορας αξίζει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Πρίγκιπα κοίταξε γρήγορα!» 

Το αγόρι γύρισε ένα σχοινάκι πάνω από το κεφάλι του πρίγκιπα. Το πουλί τέντωσε το λαιμό του, άνοιξε τα φτερά του και πήδησε στο ένα πόδι.

Η Τζένη χειροκρότησε ενθουσιασμένη. Η γιαγιά βγήκε στην αυλόπορτα κοίταξε προς το μέρος των γειτόνων και φώναξε: «Τι καλό αγόρι που ’σαι πρίγκιπα!» Πήγε προς το φράχτη και πήρε νερό από τον κουβά.

 Ο Στέλιος έτρεξε προς το υπόγειο να ψάξει για κάτι.

 Η Τζένη έγνεψε προς τον κόκορα.

«Έλα εδώ αγόρι μου. Θα σου δώσω μερικούς σπόρους».

 Το κοκοράκι κακάρισε δυνατά και προχώρησε προς το κορίτσι.

Η Τζένη γλίστρησε το χέρι της μέσα στην τσέπη, πήρε σπόρους, πήδησε το φράχτη και κάθισε δίπλα στον πρίγκιπα. Ξαφνικά είδε κάτι να γυαλίζει κάτω από τα πόδια της. Έσκυψε στο έδαφος και είδε μια ωραία πέτρα που λαμποκοπούσε στο φως του ήλιου. Η Τζένη έβαλε την πέτρα μέσα στην παλάμη της την στριφογύρισε πολύ ευχαριστημένη.

«Κλικ – κλικ», ο πρίγκιπας κούνησε το κεφάλι του, έσκυψε πάνω από την  παλάμη της Τζένης και γρήγορα τσίμπησε κάτι με το ράμφος του. Η πέτρα εξαφανίστηκε. «Βγάλ’ την έξω» φώναξε η Τζένη. «Μ’ ακούς; Σε παρακαλώ», ικέτεψε το πουλί με απόγνωση. Αλλά ο κόκορας κοίταξε από την άλλη μεριά και περήφανος απομακρύνθηκε.

Η Τζένη έτρεξε στο Στέλιο.

«Γιατί τα κοτόπουλα θέλουν να τρώνε μικρές πέτρες;»

«Είναι απαραίτητο. Για να σπάνε την τροφή. Τα πουλιά δεν έχουν δόντια για να μασήσουν, έτσι καταπίνουν πετρούλες για να αλέθουν τους σπόρους».

Η Τζένη τα είχε χαμένα. Τι πρέπει να κάνει τώρα; Να το έλεγε στη θεία Πόλα; Αλλά μετά τι θα συνέβαινε στον πρίγκιπα; Το δαχτυλίδι όμως χωρίς την πέτρα ήταν άχρηστο.

«Το βρήκα»!

«Περίμενε θα γυρίσω αμέσως» φώναξε η Τζένη στο Στέλιο και έτρεξε στο σπίτι. Το κορίτσι πήρε μια κόλα χαρτί και το πιο κόκκινο μολύβι που υπήρχε εκεί γύρω. «Ο πρίγκιπας κατάπιε την πέτρα του δαχτυλιδιού», έγραψε με μεγάλα κόκκινα γράμματα. «Δεν το ήθελε δεν ήταν δικό του το λάθος. Βρείτε την και δώστε την στη θεία Πόλα. Σας παρακαλώ».

«Το τσάι είναι έτοιμο», φώναξε η γιαγιά.

«Σε ένα λεπτό έρχομαι» απάντησε η Τζένη από το δωμάτιο της. Πήρε ένα φάκελο, έβαλε μέσα την σημείωση και μετά τον σφράγισε. Με το γράμμα στο χέρι έτρεξε στο φίλο της.

«Μπορείς να κρατήσεις ένα  μυστικό;»

«Βέβαια»

«Δε θα δείξεις σε κανένα αυτό που θα σου δώσω. Εντάξει;»

«Έγινε!»

«Ορίστε. Πάρ’ το» Το κορίτσι του ’βαλε μέσα στο χέρι του το γράμμα.

«Να ανοιχτεί τη μέρα του θανάτου του πρίγκιπα!», διάβασε ο Στέλιος την κόκκινη γραμμή.

«Είσαι τρελή; Ο πρίγκιπας δεν πρόκειται να πεθάνει»!

«Δεν είπα τώρα Στέλιο. Μια μέρα όμως θα συμβεί αυτό. ¨όχι γρήγορα…»

«Τι έχει μέσα;»

«Θα μάθεις αργότερα. Τώρα είναι μυστικό». Ο Στέλιος δίστασε, μετά όμως πήρε το γράμμα.

«Μην ανησυχείς, θα το κρύψω καλά. Δεν θα το βρει κανείς».

Η Τζένη πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Η γιαγιά ετοίμασε τσάι, έλα να μας κάνεις παρέα».



Recent UPdate

 

copyright Mathitis.gr

 

 

Developed by: