Ταξίδι στο χρόνο - Μπέσι Κόλμαν – Η πρώτη γυναίκα αεροπόρος 1892 – 1926
2009-07-02

 

Click to enlarge

 

Καθώς το μικρό αεροπλάνο ανυψωνόταν όλο και πιο ψηλά στον καθαρό, γαλάζιο ουρανό, το πλήθος ακολουθούσε την πορεία του με βλέμμα ανήσυχο και προσηλωμένο. Ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν ήταν η μηχανή του αεροπλάνου, που γινόταν όλο και πιο αδύναμος, καθώς ο πιλότος οδηγούσε το σκάφος ακόμη ψηλότερα. Ξαφνικά, το αεροπλάνο αναστράφηκε και άρχισε να πέφτει σα φύλλο, κάνοντας αλλεπάλληλες τούμπες, καθώς έχανε ύψος. Η σιγή στο έδαφος έσκασε σε μια απίστευτη κραυγή που σε λίγο εξελίχτηκε σε γέλιο μόλις το αεροπλάνο οριζοντιώθηκε και άρχισε να «σκαρφαλώνει» στον αέρα. Αστραπιαία η πιλότος σήκωσε το σκάφος και άρχισε μια σειρά από γρήγορες περιστροφές γύρω από τον άξονά του, σαν ιπτάμενη σβούρα. Το κοινό ξετρελάθηκε, φώναζε και ζητωκραύγαζε. Η ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ μας παρακολουθεί με κρυφή ζήλια το αεροπλάνο και όλα τα λαμπάκια της έχουν κόκκινη ένδειξη. Φαίνεται καθαρά ότι βρίσκεται σε υπερένταση. Ώρα είναι να πάθει κανένα…, να μείνουμε για πάντα εδώ.

Τιτίζ: Κουλ-Τουρ δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Να που υπάρχουν και πιο ενδιαφέρουσες ασχολίες από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Μόλις επιστρέψουμε στη βάση μας θα γραφτώ σε μια αεροπλοΐκή λέσχη και θ’ αρχίσω μαθήματα. Παιδιά, αν αναρωτιέστε πού βρισκόμαστε θα σας λύσω αμέσως την απορία σας.

15 Οκτωβρίου 1922, Σικάγο Η.Π.Α. Παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα μια επίδειξη αεροπορικής πτήσης με την πρώτη μαύρη γυναίκα αεροπόρο, την Μπέσι Κόλμαν.

Κουλ- Τουρ: Έχουμε μαζί μας και δύο φίλους του ΜΑΘΗΤΗ, την Ιουλιάνα Χρυσάφη και το Στέλιο Ελεμέ που ζουν, όπως μας εκμυστηρεύτηκαν, την πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής τους. Η επίδειξη συνεχίζεται με απίθανα ακροβατικά, κάθετες περιστροφές, ανάποδες πτήσεις και μια προσωπική φιγούρα της Μπέσι, που την ονόμασε «Ιπτάμενο φύλλο». Η Μπέσι Κόλμαν πήδησε έξω από το θάλαμο διακυβέρνησης, μειδιάζοντας ευτυχισμένη καθώς έβγαζε τα κιάλια και ξεκούμπωνε το βαρύ πανωφόρι της.

Η εντυπωσιακή έκθεση εναέριων ακροβατικών τελείωσε δέκα λεπτά αργότερα με μια τέλεια προσγείωση του σκάφους.

Η Μπέσι Κόλμαν μας δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Οι εκπλήξεις ήταν τρόπος ζωής γι’ αυτήν και έτσι αντιμετώπισε τη συνάντησή μας. Η Ιουλιάνα και ο Στέλιος απ’ τη μια άκουγαν με το στόμα ανοιχτό και απ’ την άλλη τη βομβάρδιζαν με  συνεχείς ερωτήσεις. Η συζήτηση μαζί της ήταν μία περιληπτική αφήγηση της ζωής της.

Η Ιουλιάνα είχε ήδη σχεδιάσει στο μυαλό της τις ερωτήσεις του.

Ιουλιάνα: Υπήρχε κάποιος στην οικογένεια σας που οδηγούσε αεροπλάνο ή ήταν ένα δικό σας όνειρο;

Μπέσι Κόλμαν: Λίγο παράξενο και ασυνήθιστο όνειρο αλλά καθαρά δικό μου. Από μικρή ήθελα να γίνω διάσημη αεροπόρος. Όσο πιο πολλές αντιξοότητες αντιμετώπιζα στη ζωή μου, τόσο μεγαλύτερη γινόταν η επιθυμία μου. Έμεινα ορφανή από πατέρα σε ηλικία εννέα χρονών. Η μητέρα μου άρχισε να δουλεύει ως υπηρέτρια σε μια οικογένεια λευκών και τα αδέρφια μου μάζευαν βαμβάκι σε μια φυτεία. Ήμασταν δεκατρία αδέρφια και ο αγώνας για να επιβιώσουμε ήταν καθημερινός και σκληρός.

Στέλιος: Πως μπορέσατε και τελειώσατε το σχολείο; Απ’ ό,τι γνωρίζω εκείνη την εποχή οι μαύροι πήγαιναν σε διαφορετικά σχολεία απ’ τους λευκούς.

Μπέσι Κόλμαν: Έτσι ακριβώς ήταν τα πράγματα Στέλιο. Ευτυχώς όμως ήμουν καλή μαθήτρια και κατάφερα να τελειώσω τη βασική εκπαίδευση στο μικρό σχολείο της πόλης μου για τα μαύρα παιδιά. Από κει και πέρα οργάνωσα  με υπομονή και μεθοδικότητα το σχέδιό μου.

Έπρεπε οπωσδήποτε να εξασφαλίσω χρήματα για να αρχίσω μαθήματα αεροπλοΐας

Ιουλιάνα:  Είναι πολλοί νέοι που σπουδάζουν και παράλληλα εργάζονται σε διάφορες δουλειές, γιατί οι γονείς τους δεν έχουν τη δυνατότητα να τους βοηθήσουν αρκετά. Αναγκαστήκατε και εσείς να δουλέψετε;

Μπέσι Κόλμαν: Ειλικρινά φίλοι μου, θα μπορούσα να σας αφηγούμαι για ώρες τα επαγγέλματα που άλλαξα και τις δουλειές που έκανα για να μπορέσω να πραγματοποιήσω τ΄ όνειρό μου. Άρχισα παίρνοντας ρούχα στο σπίτι για πλύσιμο. Περπατούσα τέσσερα χιλιόμετρα για να φτάσω στην πόλη. Αφού τα μετέφερα στο σπίτι, έτριβα τα ρούχα σε μια λεκάνη, τα κολλάριζα, τα έστυβα με τα χέρια και τα άπλωνα για να στεγνώσουν. Μετά τα σιδέρωνα με ένα βαρύ σίδερο που το ζέσταινα στο μάτι της κουζίνας. Ήταν μια πολύ κουραστική, βαρετή και δυσάρεστη δουλειά, αλλά ποτέ δεν παραπονιόμουν. Την ημέρα εργαζόμουν σκληρά και το βράδυ παραδιδόμουν στη μόνη μου ευχαρίστηση: διάβαζα συνεχώς βιβλία που τα δανειζόμουν από τη βιβλιοθήκη της πόλης. Όταν έγινα δεκαεννιά χρονών είχα κάνει ένα καλό κομπόδεμα και πήρα το τρένο για το Σικάγο. Εκεί συγκατοίκησα με τον αδερφό μου τον Γουόλτερ και γράφτηκα σ' ένα καλό σχολείο για Αφρο- αμερικάνους.

Τιτίζ: Αχ, είναι μια πολύ συγκινητική ιστορία. Και πώς εξελίχτηκε η ζωή σας στο Σικάγο;

Μπέσι Κόλμαν: Δουλειά και σχολείο μέχρι που να μπορέσω να συγκεντρώσω ξανά χρήματα για να γραφτώ σε μια σχολή αεροπλοΐας. Γρήγορα κατάλαβα ότι όλες οι πόρτες ήταν κλειστές για μένα. Μια μαύρη γυναίκα αεροπόρος; Αποκλείεται! Ούτε που να το σκέφτεται κανείς!

Κουλ- Τουρ: Λοιπόν, τέτοια επιμονή και υπομονή μόνον εσείς οι γυναίκες έχετε.

Τιτίζ: Για καλό το λες αυτό Κουλ-Τουρ ή για κακό;

Κουλ- Τουρ:  Μα σ' αυτή την περίπτωση αγαπητή μου Τιτίζ μόνο για καλό. Δεν είναι ώρα όμως για τα δικά μας. Απ' ό,τι γνωρίζω κυρία Κόλμαν στη συνέχεια βρεθήκατε στη Γαλλία και επιτέλους αρχίσατε  την εκπαίδευσή σας στην αεροπλοΐα.

Μπέσι Κόλμαν: Και αυτό το χρωστάω στον αφρο- αμερικάνο εκδότη της εφημερίδας "Chicago Defender", Ρόμπερτ Άμποτ και σε λίγους φίλους μου, που με βοήθησαν να κάνω πραγματικότητα το όνειρό μου. Προτού φύγω όμως για τη Γαλλία, παρακολούθησα εντατικά  μαθήματα γαλλικής γλώσσας και όταν ο καθηγητής μου έκρινε ότι ήμουν έτοιμη, ξεκίνησε η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Στη Γαλλία δεν έλειπαν τα εμπόδια και οι δυσκολίες. Μετά όμως από δέκα μήνες σκληρής δουλειάς και εξουθενωτικής εκπαίδευσης πέρασα όλες τις εξετάσεις. Έμεινα ένα μήνα ακόμη για να αναπτύξω τις δεξιότητές μου στα εναέρια ακροβατικά. Το Σεπτέμβριο του 1921 επέστρεψα στην Αμερική ως η πρώτη νέγρα γυναίκα πιλότος στον κόσμο με άδεια αεροπορίας.

Όταν έφτασε η ώρα της αναχώρησης, την χαιρετήσαμε όλοι μαζί, παίρνοντας μαζί μας το πιο σπινθηροβόλο και καθαρό βλέμμα που συναντήσαμε ποτέ στα χρονο - ταξίδια μας.

Το 1925 η Μπέσι άρχισε τις περιοδείες της στη χώρα και ταυτόχρονα έδινε διαλέξεις σε σχολεία, εκδηλώσεις και θέατρα, προτρέποντας το αμερικάνικο κοινό ν΄ ασχοληθεί με την αεροπορία. Τους είπε ότι θα μπορούσαν να ακολουθήσουν λαμπρή πορεία και να γίνουν διάσημοι αεροπόροι. Στην επιρροή της Μπέσι και στην προτροπή της, κατά ένα μεγάλο μέρος, οφείλεται ότι αρκετοί νέγροι νεαροί έγιναν στρατιωτικοί πιλότοι στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κέρδισαν τιμητικές διακρίσεις.

Τον Απρίλιο του 1926 η καταστροφή χτύπησε την Μπέσι. Μαζί με έναν άλλο πιλότο  βρίσκονται στον αέρα, όταν ένα “γαλλικό” κλειδί που κάποιος είχε αφήσει απρόσεκτα πάνω στον θάλαμο, γλίστρησε και έπεσε πάνω σ' ένα μοχλό. Ο μοχλός μετατοπίστηκε στη θέση "ολοταχώς", αναγκάζοντας το αεροπλάνο να πάρει μια τελείως κάθετη πορεία, από την οποία δεν μπόρεσε να επανέρθει στη σωστή θέση.

Και οι δύο πιλότοι σκοτώθηκαν. Η Μπέσι Κόλμαν δεν ξεχάστηκε. Το 1990, εξήντα τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό της, ο κυβερνήτης του Σικάγου έδωσε προς τιμήν της το όνομά της σε ένα μεγάλο δρόμο, που οδηγεί στο διεθνές αεροδρόμιο της πόλης. Το 1992 το Δημοτικό Συμβούλιο του Σικάγου έβγαλε μια ανακοίνωση -υπενθύμιση που έλεγε: " Η Μπέσι Κόλμαν συνεχίζει να ενθαρρύνει χιλιάδες νέους ανθρώπους με την αίσθηση της περιπέτειας που είχε, τη θετική της συμπεριφορά και την αποφασιστικότητά της για το δρόμο προς την επιτυχία". Το1995 το αεροδρόμιο των Η.Π.Α αποφάσισε να εκδώσει προς τιμήν της ένα γραμματόσημο των 32 σεντς με τη μορφή της. Το γραμματόσημο απεικόνιζε την Μπέσι με δερμάτινο κράνος και τζάκετ έτοιμη να οδηγήσει το αεροπλάνο της και να χαθεί στον ουρανό.


fifa coins

Το ταξίδι στο χρόνο οργάνωσε η Μαρία Κυριαφίνη



Recent UPdate

 

copyright Mathitis.gr

 

 

Developed by: